giovanna
Te vurria fa senti ‘o rummore
d’ ogni passo cu ‘a capa acalata
Te vurria fa vedè comme
l’aucielle s ‘annasconneno da ‘o sole ca brucia
‘ncoppa ‘e specchie d’acqua pe’ timore
E comme ‘a muntagna ca’ pe’ ammore
comme ‘na mamma chiagne sulo dinto ‘o core
E ‘o mare…’o mare comme ‘nu padre
ca stanco cu braccia acalate aspetta ‘a notte
pe’ scurdà ‘o sudore do juorne
Te vurria fa pruvà ‘a famme e ‘a dignità
d' ogni povero cristo ca stenta ‘a vita
E ‘o core innocente de creature
ca nun sanno d’ajere e manco d’ addimmane
Te vulesse ffa sentì ...ma tu nun vuò sentì
nemmeno ‘ e stessi uocchie tenimme
Je a luna a veco ‘nu piatto vacante
bianca cu ‘o culore da neve ca po’ more
Tu a vide d’oro chiena d’abbundanza
e avidità… fragole e mirti a forma de rubini
e de diamante e allora… che vvuò capì
tu nun può mai capì… nun tenimmo ‘ a stessa sete
fame d’ ammore e umanità dinto all’ anema



indietro

